Van de jaarlijks nieuw gediagnosticeerde hoofd-halscarcinomen (ruim 2400) maakt het hypofarynxcarcinoom ongeveer 7% uit. Met ongeveer 190 nieuwe patiënten per jaar is de aandoening als relatief zeldzaam te classificeren. (1) De aandoening kan, zoals de meeste kwaadaardige ziekten, als chronisch worden beschouwd vanwege de langdurige zorg en controle en de vaak blijvende gevolgen voor de patiënt.

De behandeling is vrijwel altijd multidisciplinair. Voor veel patiënten leidt de behandeling tot ernstige functionele beperkingen en bij de uitgebreidere stadia vaak tot zichtbare mutilatie met een belangrijke impact op de kwaliteit van leven.

Er bestaat geen uniformiteit wat betreft diagnostiek en keuze van behandeling in de diverse centra. Actuele punten van discussie binnen de beroepsgroep zijn de toepasbaarheid van nieuwe diagnostische technieken (bijv. Positron Emissie Tomografie (PET)), de selectie van patiënten die in aanmerking komen voor een orgaansparende behandeling, de plaats van concomitante chemoradiotherapie zowel in de primaire, als de postoperatieve setting en de rol van geplande halsklierdissectie na orgaansparende behandeling. De complexiteit van deze problematiek, de betrokkenheid van diverse disciplines bij de behandeling en de vaak aanzienlijke gevolgen van de behandeling op het psychosociaal functioneren maken een duidelijke uniforme richtlijn, waarmee tevens een eenduidiger voorlichting aan de patiënt kan worden gegeven, noodzakelijk.

Bovengenoemde overwegingen waren voor de Nederlandse Werkgroep Hoofd-Hals Tumoren (NWHHT) en de Vereniging van Integrale Kanker Centra (VIKC) aanleiding een multidisciplinaire, ‘evidence-based’ richtlijn te ontwikkelen voor het beleid bij het hypofarynxcarcinoom. Het Kwaliteitsinstituut voor de Gezondheidszorg CBO verleende hierbij methodologische ondersteuning.

De volledige richtlijn is in te zien en te downloaden via deze website (Diagnostiek en behandeling / verwijzen richtlijnen), via www.oncoline.nl